Groeide jij op met sprookjes? ….waarin de prins ter hulp snelt, de toverfee met haar toverstaf zwaait en alles beter maakt…waarin twee verliefden trouwden en nog lang en gelukkig leefden (zonder dat ze aan hun relatie moeten "werken"). Als we met deze "rolpatronen" zijn opgegroeid is het dan verwonderlijk dat we verwachten dat het leven ook zo is?

Jarenlang hebben we ons lichaam mishandeld, bijgevolg overgewicht gecreëerd, rugpijn, tumoren, kanker, enz…en we verwachten dat de dokter, genezer of raadgever binnen komt en met een paar "magische" woorden of remedies alles weer oplost.

We hebben jarenlang dokters bezocht, uitgelegd wat onze ziektes waren en dan verwacht dat een pil of combinatie van pillen en chirurgie alles in orde zou brengen. Als de dokter ook maar suggereerde dat onze ziekte psychosomatisch was (het zit allemaal in je hoofd…) waren we verontwaardigd en besloten onmiddellijk dat het een kwakzalver was en "wat weet hij er trouwens vanaf…".

Dezer dagen, met de heroprijzing van "genezers", gaat deze trend voort. Ik zie het bij mijn eigen gedragingen tegenover mijn "zaken" en mijn leven. Altijd hetzelfde liedje. Het lijkt alsof mensen voor 2 redenen naar genezers vluchten. Ten eerste: ze hebben al van alles geprobeerd. Ten tweede: dit zou wel eens de toverstaf kunnen zijn waar ze naar gezocht hebben. Herstel het voor me! Laat me neerliggen op tafel en herstel me! Men vraagt zo dikwijls "zal dit helpen?" alsof, eens temeer, iemand anders je herstelt en jij maar een toeschouwer bent.

Kijken we naar ons lichaam en ons leven op dezelfde manier als naar onze auto? We gaan met onze auto naar de garage en verwachten dat de mechanieker hem herstelt. Laten we deze analogie echter eens een stapje verder nemen. Eens de mechanieker je auto heeft hersteld door de gebroken stukken te vervangen of bij te stellen, wat komt daarna? Als het probleem werd veroorzaakt door een verkeerde handeling en je blijft hetzelfde doen, dan zal het probleem terugkeren. Hetzelfde geldt voor onszelf. Het probleem ligt niet in de fysieke uiting zoals hoofdpijn, stress, kanker, tumor, indigestie, enz… Het probleem ligt in de eerste plaats aan hoe we deze dingen creëren - en dat probleem kan door niemand anders dan wijzelf worden opgelost.

Als onze "problematische situatie" ligt aan het feit dat we zwaarlijvig zijn, of lijden aan indigestie doordat we niet behoorlijk eten, dan moeten we ons daar naar richten. Dit doet me denken aan een grap en ik citeer:

"Een man had ernstige pijn in zijn scrotum. De dokter stelde voor om zijn testikels chirurgisch te verwijderen…en hij stemde toe. De pijn was trouwens zo intens dat hij het de moeite waard vond - als dit het maar zou "herstellen". De operatie vond plaats en de man had inderdaad geen pijn meer. Enkele maanden later stapt hij een winkel binnen en ziet zijn favoriete jeans in de uitverkoop. Hij wou er enkele van kopen, toen de verkoper opmerkte: "dat zijn inderdaad heel goed-uitziende jeans. Maar de manier waarop ze zijn gemaakt zullen je ernstige pijn in je ballen geven. Ik raad ze niet aan."

Moraal van het verhaal? Het symptoom (de pijn) was niet het probleem. De pijnlijke testikels waren niet de oorzaak van het probleem. Maar de smalle, nauw-gemaakte jeans!

Als we verwachten dat het probleem op magische wijze verdwijnt zonder dat we ons naar de oorzaak moeten richten, dan doen we hetzelfde als deze man…denken dat ons gedrag niks te maken heeft met het probleem.

Herstel me! Het zou natuurlijk fantastisch zijn moesten we eenvoudigweg alle verantwoordelijkheid voor ons leven, onze pijn en ons lijden aan iemand anders kunnen doorgeven. Alhoewel, zo werkt het niet. Toen ik als raadgeefster werkte, zei ik herhaaldelijk tegen mijn cliënten (en toekomstige cliënten), dat ik hun alle raad en inzichten kon geven, maar dat ik niet het werk voor hen kon doen.

Wij zijn verantwoordelijk voor de veranderingen in ons leven - die dan ook de resultaten zullen veranderen. Van iemand anders verwachten dat die ons herstelt, is van hen verwachten dat ze ons leven voor ons leiden. Denk eraan, sommigen van ons doen dat ook. We hebben de verantwoordelijkheid voor onze beslissingen overgelaten aan onze ouders, onze baas, onze man/vrouw, onze vrienden, regering, leraars, zelfs aan onze kinderen. Tenslotte is het makkelijker om aan iemand anders het risico voor het nemen van beslissingen over te laten…en als het dan niet lukt, wel, dan is het niet onze schuld. Is het niet?

De grootste les in de "New Age" beweging, is dat we verantwoordelijk zijn voor onze realiteit. Wat er ook gebeurt in ons leven, we hebben het gecreëerd, aangetrokken, toelating gegeven om er te zijn. Zelfs de les dat "alles onze spiegel is", steunt op het feit dat we verantwoordelijk zijn voor wat we zien en meemaken. Verdorie! Het was zoveel makkelijker toen we alle anderen konden verwijten. Toen moesten we niks doen aan wat ons stoorde, want het was de schuld van iemand anders…wij hadden er niks mee te maken. Wel, het goede nieuws is dat het wel onze "schuld" is. Wat? Ja, dat is goed nieuws. Trouwens, het woord schuld is simpelweg gedefinieerd als "verantwoordelijk voor iets verkeerds". Dus, als er iets verkeerds is in ons leven, en moet hersteld worden, dan zijn wij verantwoordelijk en dat is goed nieuws. Als we verantwoordelijk zijn, dan kunnen we het "herstellen". Wij en enkel wij kunnen dat…we moeten niet wachten op iemand anders om het te doen. Anderen kunnen ons inzicht geven, of suggesties of morele steun om te doen wat we moeten doen. Doch, de onderliggende lijn is dat we onszelf moeten "herstellen". We moeten onze houding en ons gedrag veranderen en verantwoordelijkheid nemen om te veranderen wat uit evenwicht is in ons leven. Veel mensen vragen na een "genezings"- of raadgevings-sessie: "Denk je dat dit zal werken?" - de verantwoordelijkheid voor verbetering bij iemand anders leggend. Eender welke veranderingen we ook willen in ons leven, we moeten het zelf doen. Als je ongelukkig bent met je job, ben jij de enige die daar iets kan aan veranderen…ofwel verander je je instelling, je verwachtingen, je gedrag, of je job. Als je je onvervuld voelt, dan moet je niet gaan zoeken naar een nieuwe liefde of uitdaging om je te "vervullen". Het antwoord ligt in naar binnen kijken en de bron vinden van die gevoelens en je richten naar de uitkomst. Eens je de verantwoordelijkheid neemt en de feiten onder ogen ziet, is het makkelijk om jezelf te herstellen. Het is jouw leven! Jij hebt jezelf in nesten gewerkt, en enkel jij kan er weer uit geraken - misschien met wat hulp van vrienden, maar uiteindelijk moet jij het werk doen. Als je iets anders verwacht, dan verwacht je dat een prins of toverfee komt toesnellen om je te redden. Het is ok en hip om Hogere Krachten en vrienden om hulp te vragen, maar jij moet in actie treden. En dit herinnert me aan een ander verhaal. Een man zit vast door een overstroming. Het water stijgt en zijn buren bieden hem hun boot aan. Hij zegt nee, hij wacht op de Heer om hem te redden. Het water stijgt nog hoger en hij ziet een vlot voorbij varen…hij denkt erover om erop te springen, maar doet het niet, hij wil wachten op de Heer om hem te redden. Later, als hij op het dak van zijn huis zit (de enige plek die nog boven het water uitsteekt), komt een helikopter overvliegen en gooit een ladder uit zodat hij aan boord kan klimmen. Zijn antwoord? Nee, ik wacht op de Heer om me te redden. De man verdrinkt en komt oog in oog te staan met zijn Schepper. Hij is overstuur! "Heer, ik heb op U gewacht om me te redden, en U bent niet gekomen". Het antwoord van de Heer? "Ik heb je een boot, een vlot en een helikopter gestuurd. Wat wil je nog meer?"

Moraal…er zal hulp komen, maar de ultieme reddingsactie komt van jou. Enkel jij kunt actie ondernemen en die dingen doen die je welzijn en geluk kunnen verzekeren.